LGBT+

17 december 2018

LGBT+ of zoals sommige mensen het in Nederland zeggen: LHBT+ staat voor Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender, etc. In het Nederlands is het Lesbisch, Homo, Biseksueel en Transgender. Maar wat houden deze namen nou allemaal in? En wat betekent dit?

LGBT+ Iedereen kent de term LGBT+ wel of misschien ken je de Nederlandse term: LHBT+. Maar waar staat dat nu eigenlijk precies voor? LGBT+ is de afkorting van LGBTTTQQIAA.

De L staat voor Lesbian - Lesbisch (Een meisje die alleen op meisjes valt.) De G staat voor Gay - Homo (Een jongen die alleen op jongens valt)
De B staat voor Bisexual - Biseksueel (Een persoon die op zowel jongens als meisjes valt.)
De T staat voor Transgender - Transgender (Iemand die zich zowel man als vrouw voelt en wisselt tussen de twee geslachten.)
De T staat voor Two-spirit - Twee-gedachtes (Iemand die zich zowel een jongen als meisje voelt.)
De T staat voor Transsexual - Transseksueel (iemand die in het verkeerde lichaam is geboren)
De Q staat voor Queer - Homo’s/dragqueens (Dit wordt ook wel gezien als een soort parapluutje voor alle benamingen)
De Q staat voor Questioning - Niet-zeker (Deze persoon is niet zeker over zijn/haar seksualiteit)
De I staat voor Intersex - Geen label (Iemand die niet als man of vrouw gelabeld wilt worden)
De A staat voor Ally - Vriend van LGBT+ (Deze persoon is vaak Hetero maar steunt en toont respect voor de LGBT+)
De A staat voor Asexual - A-seksueel (Iemand die geen tot weinig seksuele gevoelens heeft.) En zo zijn er eigenlijk nog veel meer termen.

Labels
Er zijn best veel ‘labels’ tegenwoordig. Je hebt er nog meer dan dat er hierboven beschreven staan. Maar waarom zijn al die ‘labels’ er en waarom doen veel mensen na al die jaren nog steeds als of het een of ander taboe is. De hoeveelheid labels maakt het misschien wat overweldigend en verwarrend. Het duurt vaak even voordat je er weet wat bijvoorbeeld het verschil is tussen Biseksueel en Panseksueel. Vaak zijn er namelijk verschillende definities voor bijna de zelfde namen. Maar waarom zijn er zo veel nodig? Een van de belangrijkste argumenten is dat het belangrijk is dat er een woord is voor hoe jij je precies voelt. Wanneer er een woord bestaat voor jouw gevoelens betekent dit automatisch dat jij niet de enigste bent die je zo voelt. Je bent dus niet de enigste en voor veel mensen maakt dat een groot verschil. Wanneer er een woord is voor jouw gevoel kun je ook veel makkelijker aan informatie komen over jouw gevoel. Maar voor sommige mensen is een label hebben ook deel van hun indentiteit: met een label kun je ook een deel van je indentiteit benoemen.
Voor iedereen is een ‘label’ natuurlijk anders. Het kan ook zo zijn dat jij het niet perse nodig vind om jezelf een label te geven. Maar je jezelf wel een label geeft voor je- omgeving. Het kan het makkelijker maken om uit te leggen hoe jij je voelt, maar dit wil niet zeggen dat jij je precies zo voelt, misschien voel je je misschien maar een deel zo. Hoe dan ook is het je eigen keuze of je een ‘label’ gebruikt of dat je dit juist niet doet.

Wat zijn dingen die je niet aan een LGBT+ persoon moet vragen/zeggen maar toch doet?
De bijbel: heel veel mensen beginnen vaak over het geloof als je uitkomt als LGBT+. Dit omdat ze vaak zelf gelovig zijn en het volgens hun van de bijbel niet mag.
Maak er geen grappen over: heel vaak maken mensen er een grapje over als ze iemand zien die LGBT+ is.
‘Waarom hebben wij geen vlag dan’: Fun fact: die is er wel.
‘Waarom hebben wij geen hetero dag?’
‘Wij hebben toch ook geen pride?’

Het verhaal van een transgender
Ik wist dat ik geen meisje/vrouw was zo’n 4 jaar geleden. Ik was toen ongeveer 13/14. Het moment dat dat gevoel begon weet ik niet precies meer. Het moment van twijfel aan mijn gender, als je dat zo noemt, kwam merendeels door posts op Tumblr en Instagram. Daar stond dan een soort uitleg in over verschillende genderidentiteiten en daar herkende ik mezelf in terug. Ik heb dit een tijd weggestopt omdat ik me niet kon voorstellen om een jongen te zijn, in de manier van ‘dat is niet mogelijk’ en ‘ik ben zo niet gemaakt’.

Ik ben gelovig opgevoed en mijn ouders hebben dan denk ik, zonder dat ik het vaak door had, ook wel dingen ontweken en mij dingen als een soort taboe laten zien. Het gedeelte van homo, lesbisch of bi zijn was dan best raar in hun ogen, het maakte hen dan ongemakkelijk. Ik snapte daar eigenlijk niks van, want wat moet het problem zijn? Maar zij bleven er gewoon een beetje simpel in dat het eigenlijk niet de normaalste zaak was. Hetzelfde is dan ook met transgender zijn. Na een jaar twijfelen, identificeerde ik eerst als genderfluid. Dat houd in dat je wisselt tussen je een man, vrouw, beide, en geen gender voelen. Ik dacht ‘dit is niet iets waar voor ik uit de kast hoef te komen, dit is iets wat ik gewoon kan zijn zonder dat het een probleem veroorzaakt’ En dat was ook allemaal prima, ik had die periode ook nergens last van. Maar later werd het gevoel van het mannelijker eruit zien, klinken en zo aangesproken worden, steeds groter. Zo’n 1,5 jaar later kwam ik uit de kast naar mijn vriendin. Zij was de enige die hiervan wist, tot ik een half jaar later het aan andere vrienden vertelde. Hun reactie was gewoon positief en ze waren er om me te steunen, ik had me eigenlijk niks beter kunnen wensen op dat moment.

Ik heb het de laatste jaren ook moeilijk gehad met open zijn over mijn gevoelens en wat er allemaal in m’n hoofd afspeelt. Ik heb daarom ook bijna een jaar gewacht met het te vertellen aan mijn ouders. Ik was zo bang voor hun reactie en ik wilde dat niks zou gaan veranderen. Dat bouwde zo erg op dat ik zenuwachtiger werd met de dag, en tegelijk wilde ik zo snel mogelijk een verwijsbrief krijgen om verder te gaan in mijn transitie. Het- heeft me best veel moeite gekost. De grootste motivatie, of push, kwam door een vriend van me, die ook in hetzelfde traject zit, en mijn studiecoach op dat moment. Ik kon en kan goed over alles praten en dat had me toen ook een zet gegeven om die stap te nemen.

Ik was die dag echt zo zo bang om het te vertellen. Mijn moeder had me ooit eerder gezegd dat ik ook gewoon mijn gedachtes kon opschrijven ipv vertellen als dat makkelijker zou gaan, dus dat had ik toen ook gedaan. Ik schreef op dat ik me niet comfortabel voel in mijn lichaam, dat ik mezelf niet zie als het geslacht waarmee ik geboren ben. Ik vertelde waar ik me niet op m’n gemak bij voelde en dat ik graag verder wil gaan in de weg naar wie ik echt ben en wil zijn.

Mijn moeder vertelde me de volgende dag dat ze er wel mee naar de huisarts wilde en daar voor een verwijsbrief naar wilde vragen. Ze zei me ook dat het niet al te makkelijk licht bij haar en bij m’n vader, dat het zwaar is om er in 1x op in te gaan. En dat snapte ik ook. Het licht ook gevoelig aan de kant van het geloof, dat snapte ik ook. Dit bouwde en bouwt bij mij een soort muur, dat ik het geloof en mijn familie aan een andere kant zet dan waar ik zelf sta. Mijn moeder wil ook niet dat ik operaties aan ga voor mijn 18e, want dat zou voelen alsof het haar schuld is.

We zijn dus later ook naar de huisarts gegaan, hebben een verwijsbrief gekregen en op dit moment wacht ik nog steeds op een uitnodiging voor een gesprek bij het ziekenhuis. De wachtlijst is dan ook meer dan 200 dagen. Ik vind het gewoon jammer dat ze er zelf niet verder op in is gegaan na 5 maanden.

Al met al, het is nog steeds ongemakkelijk voor mij. Ik ben te bang om over dit onderwerp te praten. Omdat het hun zwaar ligt, omdat ik nooit praat over mijn gevoelen en ik niet weet hoe ik dat kan doen, en omdat ik me schaam voor wie ik ben. Zelfvertrouwen en kracht komt niet van hun kant. Dat is zelfs pijnlijk om te typen eigenlijk. Ik vertrouw hun en ik hou ook van ze, maar de steun in het zijn wie ik ben, komt van vrienden. Ik ben ook erg dankbaar voor hun hoe ze me hebben geholpen en hoe ze me nog steeds verder motiveren om te blijven wie ik ben en niet te stoppen met het vooruit kijken naar hoe mooi het allemaal kan worden.

Pride
Om de goede naam van Amsterdam als homo-uitgaanscentrum hoog te houden werd in 1996 voor de eerste keer de Amsterdam Pride gehouden. Dit was bedacht door Gay Business Amsterdam (GBA). Anders dan Gay Pride Parades in de wereld, was die in Amsterdam niet bedoeld als demonstratie of protest, maar puur als feest om de vrijheid en diversiteit te vieren. Het evenement heette om die reden "Amsterdam Pride", maar als snel werd het door de burgers"de Gay Pride" genoemd.
Ter onderscheiding van andere grote steden werd voor de Amsterdam Pride gekozen voor een parade van boten over de grachten, in plaats van de gebruikelijke optochten met versierde wagens. Het idee voor een gay-parade komt voor in het bidbook uit 1992, waarmee mensen de Gay Games van 1998 naar Amsterdam wilde halen. De GBA vond dat dit een parade door de grachten moest worden en voor de Amsterdam Pride werd het al twee jaar eerder uitgevoerd.

De acceptatie in de wet van Nederland
1811 - homoseksualiteit is legaal in Nederland
1983 - anti-discriminatiewetten in Nederland
2001 - huwelijk en adoptie voor homoseksuele koppels legaal in Nederland; eerste land ter wereld waar dit kan

Waarom doen mensen er nog steeds raar/moeilijk over?
Mensen kunnen verschillende redenen hebben om homoseksualiteit niet te accepteren. Bijvoorbeeld omdat het in de bijbel staat dat het niet mag. Of omdat ze het onnatuurlijk/vies vinden. Deze mensen noem je homofoob/homofobisch. Dit betekent letterlijk ‘Angst voor homo’s’ In Nederland en België komt homofobie weinig voor, vergeleken met andere landen. Maar dat betekend niet dat het er niet is. Maar er is er zo’n 92% van de Nederlanders en 87% van de Belgen die vind dat homo’s mogen leven zoals ze willen.


© 2019 - RTV Zwolle FM - Powered by: HPU internet services